Studenci za życiem

KONSEKWENCJE ABORCJI

Często mówi się, że aborcja jest wykonywana, aby ratować życie lub że jest to wybór kobiety do posiadania lub nie dziecka. Jednak aborcja, poza samym faktem zabicia istoty ludzkiej, prowadzi do wielu konsekwencji zdrowotnych – zarówno psychicznych jak i somatycznych (fizycznych).

© iStockPhoto.com/Aldo Murillo

Psychiczne przyczyny i skutki aborcji:

Termin psychika odnosi się do tego, co dzieje się w środku człowieka, w jego duszy. Nie da się jednak oderwać przeżyć wewnętrznych od zachowania człowieka. Jedne i drugie nawzajem na siebie wpływają. Psychiczne – czyli pokazujące pewne prawidłowości, zależności i mechanizmy między myśleniem i odczuwaniem człowieka a jego zachowaniem.
Psychiczne skutki aborcji:
Skutki dokonania zabójstwa na niewinnym dziecku w łonie matki dotykają nie tylko uśmierconego dziecka i jego matki, co jest oczywiste, ale w różnym stopniu wszystkich członków rodziny, nawet dzieci, którym wyraźnie nikt nie powiedział, co się wydarzyło. Co więcej realną winę odczuwają wszyscy, którzy wiedzieli o poczęciu dziecka, a potem pozostali biernie wobec problemu, aż doszło do tragedii. Z powodu aborcji cierpią pojedyncze osoby, ale także rodzina jako całość.
U poranionej, przez stratę dziecka w wyniku aborcji, kobiety rozwijają się objawy opisane jako syndrom poaborcyjny (PAS). Na jego obraz kliniczny składają się:
objawy specyficzne – czyli tzw. reakcje rocznicowe;
objawy niespecyficzne:

  • Żałoba, której przeżywanie jest bardzo trudne m.in. dlatego, że kobieta zdaje sobie sprawę, iż do tej straty sama się przyczyniła. Nie przeżyta żałoba często przechodzi w depresję.
  • Wina, w zależności od tego w jakim stopniu kobieta dopuści do siebie poczucie winy i w jakim stopniu ją uzna, rozwiną się różne objawy takie jak uzależnienia, racjonalizacje, zachowania kompulsywne: objadanie się lub głodzenie, pracoholizm, nieustanne zakupy (tłumienie winy, wyparcie winy), obwinianie innych (zaprzeczanie winie), samokaranie: zaniedbywanie siebie i samouszkodzenia aż do samobójstwa włącznie (uznanie się winnym). Zachowanie kompulsywne to działanie wywołujące intensywne pobudzenie lub zmniejszenie napięcia emocjonalnego, po którym następuje długotrwałe cierpienie lub złe samopoczucie. Mogą to być zachowania „wewnętrzne” (myślenie, wyobrażanie sobie, ponowne przeżywanie) lub „zewnętrzne” (praca, hazard, ćwiczenia fizyczne). Na krótszą metę poprawiają samopoczucie, a na dłuższą – pogarszają. Wobec zachowań kompulsywnych prawdziwe jest tzw. równanie uzależnieniowe: cierpienie + alkohol (narkotyki, leki) = natychmiastowa ulga + późniejsze cierpienie; cierpienie + zachowanie kompulsywne = natychmiastowa ulga + późniejsze cierpienie. Zachowanie kompulsywne to nie to, co robimy, lecz jak to robimy.
  • Strach związany z rozpoznaniem przerażającego rozmiaru własnej agresji.
  • Złość z powodu poczucia oszukania ponieważ okazuje się, że dokonanie zabójstwa nie jest „rozwiązaniem problemu” (dotyczy szczególnie młodych dziewcząt z rodzin dysfunkcyjnych, którym mówiono, że są za młode, aby być matkami).
  • Lęk przed nowym macierzyństwem i problemy z wywiązywaniem się z roli matki wobec dzieci wcześniej urodzonych. Przeżyta aborcja niszczy naturalną umiejętność wiązania się z dzieckiem i więź z dziećmi już istniejącymi. Niechęć do częstego dotykania noworodka, rzadsze karmienie piersią, reagowanie rozdrażnieniem i złością na płacz dziecka zwiększają prawdopodobieństwo jego maltretowania, a trudności z rozpoznawaniem i prawidłowym reagowaniem na potrzeby dziecka grożą jego zaniedbywaniem.
  • pokawałkowana tożsamość kobieca.

Ojciec dziecka, który przyczynił się do śmierci swojego dziecka przez nakłanianie lub zmuszanie kobiety do poddania się aborcji bądź przez nieudzielenie jej wsparcia odczuwa boleśnie:

  • winę, (29% mężczyzn, którzy przyczynili się do decyzji aborcji przyznaje, że myśli stale o swoim dziecku, a 52%, że myśli o nim okazjonalnie);
  • bezsilność i bezradność skoro nie uchronił swojego dziecka przed śmiercią. Odbiera siebie jako pozbawionego władzy i autorytetu, i tak też jest spostrzegany przez żyjące dzieci (nie kochający i chroniący ojciec i tatuś, ale „stary”);
  • że okazał się nieodpowiedzialny w tym co zrobił (lub czego nie zrobił);
  • zależność od kobiety w realizacji swojego ojcostwa.

Rodzeństwo abortowanego dziecka. Nawet bardzo małe dziecko, którego nikt nie mówił o stracie rodzeństwa w wyniku aborcji, dostrzega wyraźną niekorzystną dla siebie zmianę w zachowaniu matki, a także załamanie się więzi między rodzicami. Sytuacja ta jest dla niego tym groźniejsza im dziecko jest młodsze. Powstaje u niego tzw. syndrom ocaleńca aborcji:

  • poczucie zagrożenia i rozlany lęk (dziecko nie wie czego się boi);
  • brak zaufania wobec rodziców, niepokój co do relacji z rodzicami;
  • zmniejszenie zdolności wykorzystywania swojego potencjału osobowego;
  • niechęć do czynienia czegokolwiek odważnego.

Jeżeli dziecko domyśla się, że rodzice abortowali jego rodzeństwo lub usłyszało o tym przypadkowo np. podczas kłótni rodziców, odczuwa także:

  • winę, która może przechodzić w apatię i depresję (dziecko myśli: „było nas za dużo”);
  • bezwartościowość i kruchość życia; dziecko nie może ustalić co spowodowało, że ono żyje, podczas gdy jego rodzeństwo zostało zabite. Żyje z odroczonym wyrokiem śmierci;
  • przymus bycia chcianym i lubianym, aby okazać się godnym życia. Zadaje sobie pytanie: Co robić, by zasłużyć na życie? Nieustanne spełnianie oczekiwań innych powoduje u takiego dziecka utratę tożsamości.

Wyżej wymienione przyczyny zwiększają prawdopodobieństwo samobójstw u przeżywającego kryzys rodzeństwa dzieci abortowanych.
W skali rodziny psychologicznym skutkiem aborcji jest rozpad więzi między wszystkimi członkami rodziny. Wycinkowe rozumienie uwarunkowań tak złożonego konfliktu przez poszczególnych członków rodziny niesie za sobą wzajemne obwinianie, brak zaufania, poczucie niezrozumienia i osamotnienia, poczucie bycia skrzywdzonym i oszukanym.
Kobieta często decyduje się na poddanie aborcji, aby ojciec dziecka jej nie zostawił, a okazuje się, że 70% związków rozpada się w ciągu pierwszych trzech miesięcy po zabiciu ich wspólnego dziecka (te liczby uwzględniają zarówno małżeństwa jak i związki nieformalne).
Rozluźnienie i osłabienie więzi z dziećmi grozi ich zaniedbywaniem. Rodzice nie są w stanie prawidłowo rozpoznać i zaspokoić potrzeb dziecka, poza tym są skoncentrowani na rozwiązaniu swojego konfliktu i wycofują się z kontaktu.
Zaburzona więź z żyjącymi dziećmi oraz wysokie oczekiwania wobec nich powodują wzrost przemocy i maltretowania. Dokonanie zabójstwa na dziecku nienarodzonym przerywa tamę agresji.

Literatura:

  1. G. Ney P, A. Peeters M. Głęboko zranieni. Wyjaśnienie głębokich zranień wynikających z aborcji i przemocy wobec dziecka. Podstawy teoretyczne.
    Podręcznik można zamówić w Tow. Odpowiedzialnego Rodzicielstwa, ul. Pod Wałem 7, 44-203 Rybnik, tel. (036) 23-37-77. Także kaseta wideo Zranione serce dostępna tamże.
  2. Briere-Loth F. Jedna aborcja niszczy niejedno życie – rozmowa z dr. Philipem Mango. Miesięcznik List, nr 3/93, adres redakcji: Plac na Stawach 3, 30-107 Kraków.
  3. Briere-Loth F. Psychiatra w obliczu Boga, Dr Philip Mango, Miesięcznik List, nr 3/93.
  4. Fijałkowski W. Dwugłos kobiet w sprawie aborcji, tygodnik Niedziela nr 24/94
  5. Leo-Wiśniewska A. Opracowanie Choroba sumienia, Przyjaciółka Nr 16 (2441) z dnia 18 kwietnia 1995 r.
  6. Ryś M. Psycho-biologiczne aspekty przerywania ciąży Artykuł w zbiorku Zanim zdecydujesz pod redakcją Władysława Majkowskiego SCJ. Wydawnictwo Księży Sercanów, Kraków.

(źródło)

  • istnieje wyraźny związek pomiędzy brakiem szczęśliwego dzieciństwa, a zgodą na dokonanie aborcji,
  • osoba zaniedbana i doświadczona przemocą w dzieciństwie, chce przed tym samym ustrzec swe dziecko i decyduje się na aborcję,
  • agresja i poczucie skrzywdzenia przenoszone jest na własne nie urodzone dziecko, jak na kozła ofiarnego,
  • złość, smutek i lęk są częstsze u kobiet po aborcji, niż u tych, które jej nie przeszły; złość ta koreluje się z przemocą słowną i fizyczną wobec kolejnych dzieci, zaś lęk z zaniedbaniami wobec kolejnych dzieci,
  • ludzie dokonują projekcji wobec nie urodzonych dzieci, widząc w nich cechy seksualnych partnerów w myśl zasady: „nie chcę, by był tak zły, jak on”,
  • kobiety, zwłaszcza doświadczone przemocą seksualną, mogą chcieć dokonać aborcji, by odzyskać kontrolę nad swym ciałem w myśl zasady: „to moje ciało, nic mu do tego”,
  • ludzie opuszczeni lub zaniedbywani w dzieciństwie, przeżywają lęk przed opuszczeniem ze strony partnera, a mężczyźni często sami straszą opuszczeniem, jeżeli kobieta nie dokona aborcji,
  • dokonanie aborcji wiąże się z wystąpieniem zaburzeń psychicznych – PAS (post abortion syndrom), PAD (post abortion distress), PTSD (post traumatic stress disorder),
  • wystąpienie powyższych zaburzeń jest związane z „instynktem” rodzicielskim i macierzyńskim, a nie religią czy stanowiskiem wobec początków życia,
  • 100% kobiet po aborcji doświadcza wieloletniego smutku i poczucia utraty, 92% poczucia winy, 81% odczuwa obniżone poczucie własnej wartości, 81% wciąż myśli o abortowanym dziecku, 73% cierpi na depresję,
  • 73% kobiet po aborcji czuje się nieswojo w obecności dzieci i tyleż samo ma wyraźne trudności w przebaczaniu sobie i innym,
  • po aborcji wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia choroby psychicznej: 25% kobiet dokonujących aborcji leczy się psychiatrycznie (z czego 39% leczy się na anoreksję lub bulimię), w porównaniu do 3% ogólnej populacji,
  • kobiety dokonujące aborcji częściej dopuszczają się aktów autoagresji: nadużywają alkoholu, korzystają z narkotyków, szybko jeżdżą samochodem, samookaleczają się; kobiety dokonujące aborcji 6 razy częściej popełniają samobójstwo, niż kobiety rodzące, uzależnienia zdarzają się 5 razy częściej po aborcji, niż po porodzie i 4 razy częściej, niż po poronieniu, 30% kobiet po aborcji cierpi na lekomanię,
  • dokonanie aborcji powoduje rzadsze dotykanie żyjących dzieci oraz szybszą rezygnację z karmienia piersią,
  • od 36% do 58% kobiet po aborcji cierpi na zaburzenia snu (bezsenność, płytki sen).

Opracowanie na podstawie:

  • Konferencja „Aborcja – przyczyny, następstwa, terapia„, Warszawa, 2004 r.,
  • Rue V., Trauma symptoms postabortion (…), w: Psychological effects of abortion, Rome 1996,
  • Ryś M., Natura nie wybacza nigdy, w: Służba Życiu IX/99,
  • Speckhardt dr, Uniwersytet Minnesota 1985 r., w: Michalik R., Pomóż ocalić życie bezbronnemu, Kraków 2003,
  • Simon W, „Konsekwencje aborcji u kobiet„, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie,
  • Simon W., Gajowy M. „Psychologiczne konsekwencje współwystępowania przemocy i zaniedbania w dzieciństwie oraz utraty ciąży„, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie oraz II Klinika Psychiatryczna Akademii Medycznej w Warszawie,
  • Simon W., Gajowy M., Terapia grupowa HPLCARR dla osób doświadczających następstw przemocy, zaniedbania i straty ciąży, Psychiatria Polska, 2002, tom XXXVI, numer 6.
Zaburzenia psychiczne spowodowane aborcją, określane są wspólną nazwą syndromu postaborcyjnego. Są one równie groźne jak następstwa fizyczne przerywania ciąży, często jednak kobiety nie poddają się leczeniu i są pozostawione same sobie z tym ciężkim okaleczeniem psychicznym.
• 100 proc. badanych kobiet doświadcza smutku, poczucia straty,
• 92 proc. ma poczucie winy,
• 85 proc. zaskoczyła intensywność negatywnych emocji związanych przebytą aborcją,
• 81 proc. czuje się skrzywdzone,
• 81 proc. myśli wciąż o zabitym dziecku,
• 73 proc. cierpiało na depresję,
• 73 proc. czuje się nieswojo w obecności dzieci,
• 69 proc. czuje niechęć do współżycia seksualnego,
• 65 proc. miało tendencje samobójcze,
• 61 proc. zaczęło nadużywać alkoholu,
• 23 proc. podjęło próby samobójcze.
(wg badań opublikowanych przez dr Speckhardt na Uniwersytecie Minnesota w 1985 r.)

Somatyczne skutki aborcji:

  1. śmierć dziecka:
    • serce dziecka zaczyna bić 21. dnia od poczęcia,
    • w czwartym tygodniu dziecko ma już główkę, tułów, zawiązki kończyn, pierwotne nerki, wątrobę, przewód pokarmowy i naczynia krwionośne,
    • odruchy nerwowe pojawiają się w 41. dniu,
    • fale elektromagnetyczne mózgu można zarejestrować już w szóstym tygodniu,
    • w drugim miesiącu żołądek wydziela soki trawienne, a nerki usuwają kwas moczowy z krwi,
    • w trzecim miesiącu całe ciało nabiera wrażliwości na dotyk, mięśnie twarzy przyjmują układ zgodny z odziedziczonymi cechami, dziecko porusza się w macicy, występuje odruch przeciągania się i ziewania,
  2. u kobiety poddającej się aborcji od 30% do 90% wzrasta ryzyko raka piersi,
  3. u kobiet po aborcji następuje osłabienie ogólnego stanu zdrowia, u 49% kobiet po aborcji występują zakażenia bakteryjne,
  4. u kobiet po aborcji częściej występują poronienia (22%), porody przedwczesne, wady wrodzone noworodków, ciąże pozamaciczne, odklejenie łożyska, bezpłodność, a kolejne dzieci mają niską wagę urodzeniową.

Na podstawie:

  • Deszczowa J., 9 pierwszych miesięcy życia dziecka, w: Michalik R., Pomóż ocalić życie bezbronnemu, Kraków 2003,
  • Konferencja „Aborcja – przyczyny, następstwa, terapia„, Warszawa, 2004 r.,
  • Simon W, „Konsekwencje aborcji u kobiet„, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.
Najczęstszym powikłaniem poaborcyjnym jest infekcja narządu rodnego, która występuje aż w 49% przypadków. Oprócz tego może dojść do zakażenia miednicy lub nawet zapalenia otrzewnej, co jest bardzo groźne dla zdrowia i życia. Najwięcej powikłań występuje u młodych kobiet, które wcześniej nie były w ciąży. 

Konsekwencjami długoterminowymi wspomnianych powikłań są: niepłodność, poronienie samoistne, przedwczesny poród, urodzenie martwego dziecka.

Dokonanie aborcji powoduje rozszerzenie szyjki macicy i jest to procedura inwazyjna nie pozostająca bez wpływu na ten narząd. Tzw. wyłyżeczkowanie macicy to zabieg, który jest wykonywany podczas aborcji i powoduje m.in. wspomniane wcześniej konsekwencje, ale również inne choroby. Często też podczas tego zabiegu dochodzi do zakażenia.

Skutki fizyczne aborcji:
• Infekcja narządu rodnego, która może się rozszerzyć na narządy miednicy lub całą jamę brzuszną, jest najczęstszym powikłaniem związanym z chirurgicznym przerywaniem ciąży (49 proc. przypadków). „Zdarza się, że infekcja przebiega w sposób dyskretny aż do chwili, kiedy dochodzi do powikłania w postaci wstrząsu septycznego, który nie leczony doprowadza do zespołu wykrzepiania ogólnego (…). Brak specjalistycznego leczenia kończy się w takich wypadkach śmiercią kobiety” (Sikorski, Baszak).
• Krwotok – wiąże się z rozdarciem macicy lub szyjki macicy albo z zakażeniem spowodowanym rozwojem drobnoustrojów w niedokładnie oczyszczonej jamie macicy. Jeśli krwotok występuje na zewnątrz dróg rodnych, kobieta zwykle szuka pomocy lekarskiej, lecz jeśli krew wypływa do jamy brzusznej, może dojść do uszkodzenia narządów wewnętrznych, zapalenia otrzewnej, wstrząsu krwotocznego.
• Niepłodność – „Przeniesienie mikroorganizmów z szyjki macicy do jajowodów i jamy macicy może spowodować zapalenie narządów miednicy małej, niepłodność, przewlekłe bóle brzucha i zwiększenie ryzyka ciąży pozamacicznej wskutek częściowego zarośnięcia jajowodu (…). Całkowite zarośnięcie jajowodu prowadzi do niepłodności: nie może dojść do połączenia się plemnika z komórką jajową” (Chazan).
• Poronienia – „Odsetek samoistnych poronień u kobiet, u których doszło po aborcji do powikłań zapalnych wzrasta nawet do 22 proc.” (Chazan).
• Przedwczesne porody – na skutek niedomagania szyjki macicy, osłabionej podczas szybkiego siłowego, rozrywającego mięśnie rozciągania w czasie zabiegu aborcyjnego.
• Rak piersi – „Badania przeprowadzone w USA w 1994 roku wykazały, że ryzyko raka piersi u kobiet, które były w ciąży i dokonały aborcji jest o 50 proc. wyższe w porównaniu z kobietami, u których ciąża zakończyła się w inny sposób” (Chazan).
• U kobiet, które przeszły aborcję, częściej występują nawracające stany zapalne dróg rodnych, zaburzenia miesiączkowania z brakiem owulacji, a podczas następnych ciąż częściej stwierdza się łożysko przodujące, przyrośnięte.
Cytaty za:
prof. Radzisław Sikorski, dr Ewa Baszak, Medyczne skutki aborcji, „Służba Życiu” V/2000
prof. Bogdan Chazan, Aborcja i zdrowie kobiety, „Służba Życiu” V/2000
%d bloggers like this: